دوم : ظهور آن اسما به صورت لوامع فكرتست يعنى : چون به كمال اشتغال به ذكر حق ، اعراض از غير ، حاصل آيد و خواطر مختلف متفرّق مفرّق ، مندفع شوند ، قوت فكرى از غير به حق پردازد و به كلى به مذكور متوجه و جمع گردد . و حينئذٍ ، اثرى و پرتوى از نور ذكر مذكور كه به رابطهء . [ فَاذْكُرُونِي أَذْكُرْكُمْ ] « 1 » . پس مرا ياد كنيد تا شما را ياد كنم . به اين ذكر ذاكر پيوسته است و او را از كدورت و ظلمت خواطر مختلف به كلى مخلص گردانيده . . . اى دل اگر عاشقى در پى دلدار باش * بر در دل روز و شب منتظر يار باش دلبر تو دائماً بر در دل حاضر است * روزن دل برگشا حاضر و هشيار باش ديدهء جان روى او گر چه ببيند عيان * در طلب روى او روى به ديوار باش ناحيت دل گرفت لشگر غوغاى نفس * پس تو اگر عاشقى عاقل و بيدار باش نيست كس آگه كه يار كى بنمايد جمال * ليك تو بارى به نقد ساختهء كار باش در ره او هر چه هست با دل و جان وقف كن * تو به يكى زنده‌اى از همه بيزار باش

--> ( 1 ) - بقره ( 2 ) : 152 .